miércoles, 8 de febrero de 2012

Helena

Xa chegáramos, a casa nova. Ou máis ben vella, a casa da bisavoa Helenna. Vista dende fóra parecía que caería a cachos coa máis lixeira brisa. Suspirei, meus pais crían que necesitaba novos aires, todo porque suspendera varias materias. Saín do coche enfadada. Que dous meses me esperaban.

Cada paso que daba no chan de madeira vella cruxía, os mobles estaban cubertos por sabas que no seu tempo serían brancas, pero agora estaban cubertas por unha grosa capa de sucidade. Miña nai empezou a retiralas facendo que unha nube de po nos atacara sen piedade.

- ¡Mamá!- conseguín gritar entre toses - ¡Avisa antes de facer iso para que poidamos fuxir!

- Non sexas choromicas, Helena, só é po. Vai arriba, o teu cuarto é o do final do corredor, comeza a limpalo.

Como ben advertistes, si, chámome Helena, en honor á miña bisavoa. A avoa Carmen fora moi insistente segundo a miña nai para que se me puxera ese nome, só Deus saberá porqué. A bisavoa era unha escritora de gran renome na II Guerra Mundial, unha das preferidas dos nazis. Por iso nunca alardeaba dela, aínda que as súas obras eran magníficas, fora partidaria das matanzas de Hitler.

Subín as escaleiras intentando non apoiarme moito para non romper ningún chanzo e cheguei ó corredor. Foi alí cando escoitei o primeiro ruído, como o tic tic dun teclado pero máis forte. Quieta, concentreime en atopar a orixe dese balbordo, cada vez que me achegaba á porta da miña habitación máis forte era el barullo. Alarguei a man tremendo cara o pomo da porta.

- Tranquila Helena….
Sobresaltada dinme a volta, alguén murmurou detrás miña. Un calafrío percorreume as costas.
- Que non, é a miña imaxinación. É unha casa vella e por iso ocórrenseme estas cousas, Non hai nada detrás da porta.
Decidida, abrín a porta de golpe. Entrei cos ollos entreabertos. Pola fiestra filtrábanse uns poucos raios de sol iluminando partes da habitación. O po era dono de todo o que había alí, unha cama vella con dosel, un secreter acarunchado, un armario coas portas desencaixadas, unha ruína. Co susto esquecérame do estraño son de antes, pero unha vez dentro do dormitorio non se escoitaba nada máis que os berros da miña nai ó meu pai polos mobles. Apartei as cortinas e abrín a fiestra, para que entrara o aire fresco, ó asomarme vin unha señora mirando dende o xardín, directamente cara mín. O calafrío volveu e a muller sorriume.

- ¡Vaia habitación máis acolledora!- miña nai entrou a tropel no meu cuarto coas miñas cousas- veña, veña, non te quedes aí parada que hai moito que facer.

- ¿Quen é a señora que esta no xardín? –preguntei algo alarmada.

- ¿Quen?

- Esa … - cando saín á fiestra a señora xa non estaba – Debeu marchar, estaba aí, entre esas roseiras secas, sorriume.

- Debía ser algunha veciña, imos Helena, que a avoa vén nunha hora.

- Si, póñome a limpar agora.

Estrañada púxenme a limpar a fondo os desgraciados mobles. Ó intentar varrer debaixo da cama a vasoira chocou contra unha caixa. Arrastrándome, collín a caixa e saqueina do seu escondedoiro. Estaba pechada cun cadeado, pero estaba tan oxidado que cun golpe rompeu. Dentro, envolta nunha tela negra, había unha máquina de escribir, ó parecer moi antiga. Prendín ó portátil e busquei algo dela.

- Olympia no sei que Robust, modificada especialmente para engadir a tecla “SS” para o exército alemán. Xenial, teño entre as miñas mans a máquina de escribir da bisavoa. Entón este era o seu cuarto. Isto mellora por intres.

- ¡Helena! ¡a avoa está aquí! ¡Baixa agora mesmo!

- ¡Xa vou! – deixei a caixa aberta no chan y sacudíndome as mans baixei as escaleiras.

A avoa Carmen estaba sentada nunha das grandes butacas da entrada mentres contaba canto tempo facía que no pisaba esa casa.

- Miña nai dicía sempre que ela non abandonaría xamais esta casa, pero tivemos que marchar xa que non había traballo aquí. Ela enfermou pouco despois e Deus levouna. Aínda lembro mirala na habitación maldicindo esa máquina de escribir. – ó verme sorriu, sobresaltada lembroume á muller do xardín- Heleniña, cariño, que guapa estás, aínda que o po estea comodamente na túa cariña – fíxome un ademán para que me sentara ó seu carón . – Túa nai díxome que o teu cuarto é o do fondo.

- Si, falando desa máquina, atopeina, estaba debaixo da cama.

A avoa chiscoume un ollo.

- ¡Mira ti onde estaba! Miña nai pasou anos preguntándose onde a metera, porque ela xuraba que a levara... – dixo eufórica. Non entendía moi ben o seu estado de ánimo nese tema.

Tomamos uns refrescos e a avoa acompañoume á habitación.

- Helena, agarda, que o meu corpo non me responde como noutrora. – agarreina polo brazo e subimos os chanzos. – e ben, ¿Miráchela xa?

- ¿O que avoa?

- A túa bisavoa por suposto, a última vez que vin estaba entre as roseiras, esas que podes mirar dende o teu dormitorio. – soltoume mentres me miraba por enriba das lentes – Non te asustes, non che vai facer mal ningún, só quere coñecerte. Quere que quedes coa Olympia, a máquina de escribir, e que ti podas escribir nela cousas bonitas e alegres, non como ela tivo que facer. É o que máis a martirizaba, miña pobre.

- Avoa, ¿Como sabes que eu...? ¿como é posible? – xa estábamos no meu cuarto, a máquina de escribir xa non estaba no chan, senón enriba do secreter, lista para ser utilizada. Achegueime para vela mellor e descubrín papel nela. “ Este é o meu legado para ti xunto co meu nome. Dálle mellor uso do que eu lle din. Helenna.”

- Pero...- fun cara a fiestra e alí estaba ela, entre as roseiras, sorríndome.


Aquí os dejo mi relato corto que participó en el concurso da Cidade da Cultura de Santiago,es un poco cutre ya, pero bueno..xD está en gallego si lo queréis en castellano sin problema ;)

miércoles, 2 de noviembre de 2011

Series II. Merlín, BBC

Hoy voy a hablar de Merlín, la serie de BBC que como podéis adivinar trata sobre el mago más famoso de todos los tiempos (los siento Harry Potter xD).
Debéis pensar, otra serie mala sobre Arturo y el mago, pues no. La serie comienza con Merlín ( Colin Morgan), joven de unos 20 años más o menos, llegando a Camelot, quedando bajo la protección de Gaius (Richard Wilson), el médico de la corte.

Consta de 3 temporadas terminadas, y una cuarta que se está emitiendo en el Reino Unido, no sigue linealmente la leyenda artúrica, hay cambios sustanciales que le dan algo de vida a la serie, sino ya estaríamos aburridos de tanta versión igual. Uno de esos "cambios" es el personaje de Ginebra, Gwinevere o Gwen en la serie, es la sirvienta de Morgana y no la doncella de casa noble del mito.
Cabe destacar a la actriz que encarna a Morgana ( Katie McGrath) por lo camaleónico de su personaje, el cual hace a las mil maravillas, mi favorita junto con Merlín.

Amor, sí hay, no como esperamos pero hay.
Magia, pues sí, de esto hay bastante, aunque a escondidas ;)
Lucha, ¿Que sería de Arturo (Bradley James) sin luchar?
Diversión, amaréis las secuencias de Arturo y Merlín

lunes, 26 de septiembre de 2011

Series I. Fringe

Fringe (conocida como Fringe: Al límite en España; títulos alternativos: Fringe: La Gran Conspiración y Ciencia al límite) es una serie de televisión de ciencia ficción co-creada por J.J. Abrams, Alex Kurtzman y Roberto Orci. La serie se estrenó el 9 de septiembre de 2008 en Fox en los Estados Unidos, el 28 de diciembre en España en Canal+.

La serie trata de un científico investigador llamado Walter Bishop (descrito como un "Frankenstein mezclado con Albert Einstein" y que esta representado por John Noble), su hijo Peter Bishop (Joshua Jackson), y una agente del FBI, Olivia Dunham (Anna Torv) quien los vuelve a reunir después de 17 años separados.

La serie comienza con un extraño accidente de avión, en el cual la agente del FBI Olivia Dunham solicitará la ayuda del científico Walter Bishop, que lleva encerrado en una institución psiquiátrica durante 17 años. La única forma de salir es que un pariente cercano lo ordene y éste será su hijo Peter, que no tiene ningún tipo de relación con su padre. Juntos empezarán a investigar una serie de sucesos extraños que se dan alrededor del mundo conocidos como El patrón.


Mi opinión: Sí, lo de arriba es un corta y pega de la Wikipedia, vale, pero si os cuento la serie con mis palabras no sabréis si es mi opinión o es así, así que me salto ese escalón y así sabréis más o menos algo.

Bien pues sobre Fringe ya había escrito, al haber rumores de cancelación de la serie, (aquí el post http://mislibritosyyo.blogspot.com/2010/11/fringe.html ) no tengo mucho más que decir, hay detractores y amantes de esta serie, yo me encuentro entre los amantes. Los personajes evolucionan de mil maneras, cosas que podías prever no suceden tal y como habías pensado, para mí es genial, aunque haya cosas que se vayan de madre (Spolier 3ª temporada: Cuando Bell está en el cuerpo de Olivia) pero es la ciencia límite, todo puede pasar.


viernes, 23 de septiembre de 2011

Cosillas

Hola! siento tener esto abandonado, entre unas cosas y otras no leo mucho y por ello no escribo. Pero viendo como va evolucionando mi vida me doy cuenta que ahora veo muchas series, las cuales algunas llegan a enamorarme tanto como lo hizo en su día La historia interminable, (aunque exagero un poquito), así que para amenizar un poquito esto, voy a hablaros de mis series preferidas y de las que no lo son tanto. Hablaré desde mi punto de vista, el cual puede ser y será diferente al resto de seres humanos de este planeta y de los poco que me leéis ;)
Empezaré con Fringe, serie emitida por la Fox y aquí por Canal+ ya que hoy empieza la cuarta temporada , cosa que esperaba como demasiadas ansias, y así animaros a verla, ya que quieren hacernos pensar que somos cuatro pelagatos los que la seguimos fielmente. Seguré con Merlín emitida por la BBC, Glee por Fox, y unas cuantas más ;D

Nos vemos!

jueves, 1 de septiembre de 2011

Harta

Harta de que me ninguneen y que digan que no doy un palo al agua.
Harta de que crean que sigo siendo la misma que hace años, que pasaba de todo.
Harta de que tú digas que mi trabajo no vale nada comprandolo con los demás.
Harta de que cuando ayudo no lo tomes en cuenta.
Eso nunca cuenta, ¿para qué va a contar?
Harta de que mis esfuerzos no sirvan de nada para cambiar lo que piensan todos de mí.
Y ahora pienso, ¿para que me voy a esforzar si no lo ven?
¿Si no lo consideran apropiado? ¿ porque voy a hacer algo por mi propio pie si no le dan importancia?

No voy a negar ni hoy ni nunca que pasé mucho tiempo siendo una vaga, orgullosa y maleducada, pero cuando haces un cambio bastante evidente de como eras a como eres ahora, son ciegos y sordos.

¿como será mi vida cuando realmente no haga nada en absoluto?

lunes, 20 de junio de 2011

"El Descubrimiento de las Brujas" de Deborah Harkness





En el corazón de la Biblioteca Bodleiana de Oxford, la apasionada historiadora Diana Bishop se topa en medio de sus investigaciones con el manuscrito identificado como Ashmole 782. Descendiente de un antiguo linaje de brujas, Diana intuye que el manuscrito está relacionado de alguna manera con la magia, pero no quiere tener nada que ver con la brujería. Y después de tomar algunas notas sobre sus curiosos dibujos, lo devuelve sin perder más tiempo a las estanterías. Lo que Diana no sabe es que se trata de un manuscrito alquímico que ha estado perdido durante siglos y cuyo descubrimiento ha desencadenado que hordas de daimones, vampiros y brujas salgan a la luz de las salas de lectura de la Biblioteca.

Una de esas criaturas es Matthew Clairmont, un enigmático genetista, amante del buen vino y vampiro milenario, cuya alianza con Diana se hará progresivamente más íntima y poco a poco surgirá entre ambos una relación que hará tambalear los tabúes asentados desde hace tiempo en un mundo secreto y encantado.

La teoría de la evolución de Darwin no contempló todos los seres que habitan la Tierra, pero Deborah Harkness lo ha hecho en esta emocionante e ingeniosa novela. Desde Oxford a Nueva York, y de aquí a Francia, la magia, la alquimia y la ciencia nos desvelan sus verdaderos vínculos en el libro definitivo sobre la brujería y sus poderes.

Hace dos semanas, mi hermana llegó a casa con el primer capítulo de este libro, que se lo habían regalado con otro ejemplar (cosa que me encanta porque así saboreamos los libros y podemos decidir si es lo suficientemente buenos como para comprarlos), y me encantó. Soy bastante fiel seguidora de la novela fantástica pero las palabras clave que me hicieron comprarlo fueron bruja, biblioteca, libro perdido, magia y amor. Casi me echa para atrás lo que leí por ahí que la comparaban con Crepúsculo, no porque no me gustase el libro, cosa que me gustó, sino que no quería leer otro tanto de lo mismo. Gracias a los dioses que me lo compré. Terminé sus 800 páginas en un día, empezándolo un sábado por la tarde y acabándolo el domingo a las 4 de la mañana.

Conforme iba acercándome al final me di cuenta de un detalle, no parecía que en las pocas páginas que me quedaban por leer fuera a acabar la historia, después lo busqué y ciertamente, era una trilogía. Para bien o para mal. No quería que se acabase la historia de Diana pero estaba un poco aburrida de tener que comprar mil libros para acabar una trama. Pero queridos lectores, os recomiendo encarecidamente que lo leáis, la forma de escribir de la autora es fluida y sin mucha paja sobrante, tiene detalles sí, pero necesarios en este libro. La atmósfera mágica te envuelve conforme te adentras en las vidas de estos grandes personajes, enamorándote de alguno de ellos.

Sin duda Mathew es un buen contrincante vampiro para Edward, yo me quedo con el vampiro francés, ¿Con cual te quedas tú?

lunes, 13 de junio de 2011

Aunsencia

Llevo mucho tiempo sin poner nada de mí en este espacio de desahogo, no porque no quiera, sino porque últimamente las palabras huyen de mí, sin tomar forma definida ante mis ojos aunque el sentimiento esté ahí.

Esta semana volveré a actualizar con reseñas de libros que me han enamorado durante mi corta vida de lectora, algo que dije que haría y que sólo llevé a buen puerto en pocas ocasiones. Las ansias de leer han vuelto a mí después de haberme dejado durante meses, demasiados meses.

Antes sólo amaba una cosa, los libros. Ahora, alguien comparte esa zona de mi corazón casi inaccesible, supongo que será por eso que los libros me han dado unas "vacaciones" para poder tener una vida fuera de sus páginas, cosa que agradezco, pero los echaba de menos. Perderme en historias durante horas, olvidandome del mundo que me rodeaba, de comer, de dormir.

Gracias por volver a ser yo misma.

miércoles, 9 de marzo de 2011

El sol

Ayer al mediodía comí con dos amigas, y una de ellas es una friki de Cuarto Milenio y de Iker Jimenez.
Pues bien, nos cuenta que en el programa del lunes hubo una charla sobre las erupciones solares. Científicos contaban que estamos en la fase más potente del sol en cuanto a esas erupciones y que ahora es cuando son más dañinas para nuestra tecnología.
El 14 de febrero (que monada) una de esas emisiones solares se dirigía hacia nuestro querido y aborchornado planeta, pero debido a su situación en ese momento (el campo magnetico terrestre estaba de una forma peculiar) nos libramos de su "impacto", como los terremotos y otras catástrofes tiene un tipo de medida, la del 14 de febrero fue de tipo X, que es el nivel máximo que puede llegar (aunque después puedan ser X2 y demás variantes).

Me centro en la cuestión, según ellos ( los científicos) en cualquier momento una de esas emisiones de energía llegará a nosotros sin que podamos hacer mucho al respecto, porque no podemos mandar a Bruce Willis a pararlo; nosotros no correremos ningún riesgo, es decir, no mutaremos y nos convertiremos en zombies comecerebros, ni nada de eso. Será peor, nos quedaremos sin electricidad, nuestra tecnología dirá adiós, ordenadores, coches, suministros eléctricos, ciudades, todo a oscuras.
Volverá la época de ir a la finca a sachar en las patatas, cosa que mucha gente aún hace, y quien sabe, volveremos a los tiempos de los señores feudales, de la anarquía por un trozo de pan, de vigilar nuestra espalda al dormir, y de dejar de ver a aquellos que viven lejos, de viajar a lugares insólitos para centrarnos en el nuestro.

Una cura de humildad con dimensiones catastróficas y en cambio, naturales.

Siempre decimos que el cambio climático y esas cosas están muy lejos de nosotros, ya pensarán la gente cuando les toque, error. Nunca ponemos remedio a nada. Y ahí está nuestro fallo.

martes, 15 de febrero de 2011

Soy estúpida

¿Porque soy tan tonta como para enfadarme contigo por tonterías?
En el momento estoy ciega y no veo lo que hago, depués lloro por mi estupidez,
porque no tengo razón a cabrearme por esas cosas, y menos largarme así
haciendote daño cuando eres todo lo que quiero, y al que jamás quiero ver sufrir por mi causa o por cualquier cosa.
Ahora lloro por hacértelo pasar mal, cuando me quieres tanto que no entiendo la razón de tus sentimientos, los cuales deseo que jamás cambien, porque muero si no estoy contigo.

Perdóname, soy idiota.

lunes, 14 de febrero de 2011

divagaciones

Y siento no poder ser más perfecta, ser más real para algunos, que creen que una es medio rara y por lo tanto irreal.
Una vez encontrado mi lugar no voy a cambiar nada de mí que no le guste al resto, sentimientos que se encuentran cuando por fin eres feliz, pues bien, aquí soy feliz, en este pequeño rincón del mundo que no es más que un punto minúsculo en un mapa dibujado al azar.

Mis lamentaciones cesan en este momento, no más lágrimas amargas por quien no me cree capaz de ser "amigo", solo los que quieren que hagas cosas por ellos por interés no merecen la mas mínima expresión en tu rostro.

lunes, 3 de enero de 2011

Juego de Tronos, de George R. R. Martin

Hacía mucho tiempo que este libro rondaba por abrirse un hueco en mis manos, por unas cosas o por otras no había conseguido leerlo, hasta que finalmente hoy lo terminé.
Al principio me desconcertó que no estuviera dividido en capítulos, sino en puntos de vista de personajes. Me ha encantado verlo así, se conoce mejor a los personajes y entiendes la forma de hacer las cosas tal y como lo hacen.
La línea es muy tolkiniana, aunque más oscura, con mas intrigas políticas y sangre derramada. Más cruel en el sentido que se nos hace más real ya que la magia no abunda como en la Tierra Media.
Sin duda mi personaje favorito por el momento es Daenerys, podemos seguir su camino hacia la madurez y pasa de ser niña a una gran mujer. Arya también me tiene bien cogida, esa testarudez me encanta. Y los lobos, ¿quien no quiere tener uno? Jon Nieve, mi corazón es suyo, por ahora, veremos como se porta de ahora en adelante.

Juego de tronos es un libro que me resulta difícil resumir, puesto que me enamora cada párrafo, incluso Tyrion no me cae demasiado mal, mi odio se centra en Jaime y Cersei Lannister, sin contar al joven Joffrey, no lo soporto desde su primera aparición sin saber lo que vendría después con él. Un gran hecho me hizo odiarlo más que a Bellatrix Lestrange cuando acabó con Sirius Black.

Acabo ya, si, no he descrito de que va el libro, lo sé. Pero descúbrelo tú mismo.

martes, 28 de diciembre de 2010

Recogiendo los cacharros

2010

Tatuaje, mundial, Mika, Hoy no me puedo levantar, Sofía viendo el señor de los anillos, las llaves, Danielito, peñas yendo en barco, cumpleaños, pollito, Burgos, fotos, Fanny, tuppers por todas partes, felicidad, Zai, La historia interminable, Harry, Merlín, Fringe, Mc, libros, amistad, Jeni y Óscar, visión de futuro, sensatez, amor, el pet, Ana, bolsos, cenas de países, LODVG, consola, San Juan, Sofía, salchichas con patatas, adiós Cabroncio, adios Sinfre, tardes de cine, palomitas, frío, Lau, el maldito camino hacia Atapuerca, arribada, una estrella cayó a Riazor, pijamadas, carnavales, pizzas, chocolate.

Fin

jueves, 16 de diciembre de 2010

Amor por leer

Cada día veo más gente cogiendo un libro, siempre pensé que los que leíamos seríamos unos bichos raros, alguna generación perdida.

Ahora lo "in" es salir, emborracharse, ligar con algún que otro chico/a, y ser el más guay de tu pandilla.

No voy a negar que no hiciera algo de eso, pero ahora ya no es lo que me interesa. quiero volver a los tiempos que pasaba leyendo sin parar, devorando libros insaciablemente, sin cansarme nunca, olvidando dormir y comer.

Sé que es algo estrafalario, pero echo de menos pasar mis tardes leyendo, sin otra ocupación que esa. No estoy diciendo que no me guste lo que hago ahora, nada más lejos de la realidad, estoy muy feliz, pero me faltan los libros. Antes cada vez que me regalaban uno sonreía de pura delicia, ahora ya no es tanta la felicidad que me dan como la ansiedad de leer.

Hace mucho tiempo que no tengo ese cosquilleo en los dedos al coger un libro sin saber si me gustará o no.

Como en el amor, sino sientes cosquillas en el estómago, has olvidado a querer leer.

viernes, 26 de noviembre de 2010

Escribir por escribir

Después de explayarme ayer, no me quedan muchas ganas de escribir, aunque eso es mentira, muero por ponerme a escribir, me pongo delante de una hoja en blanco con bolígrafo en la mano esperando a que regrese a mi esa maldita inspiración, tan caprichosa es que me tiene abandonada desde hace meses. Quiero escribir, quiero acabar Gaia, o por lo menos enlazar lo retazos de historia inconexos entre sí por no tener la conjunción adecuada.
Mi cabeza está llena de imágenes que fluyen en un ir y venir sin sentido aparente, pero la imagen que busco no la encuentro. Levanto estanterías y ordeno las figuras que se presentan borrosas,
tú aquí..esto sucede después...¡pero aún no tengo la imagen que viene detrás de la puerta!
Mañana me sentaré, otra vez frente a la libreta, esperando que mis ojos vean lo que se me está vedado.

jueves, 25 de noviembre de 2010

Fringe

Hoy vengo con las armas de destrucción masiva de nuestro "querido" Josemari. Relato el porqué.

Hace un par de meses descubrí por casualidad una serie en la Fox, "Fringe". Era un capítulo de la primera temporada, lo vi y me gustó lo suficiente para buscarlo online, ya que la Fox en España no hacía más que repetir capítulos. una vez encontrada vi el capitulo piloto, sí, no era muy bueno que digamos, ni el segundo tal vez; empiezas a querer la serie a mitad de la primera temporada pero la mejor parte está en la segunda. Su protagonista, Olivia Dunham (Anna Torv), es parte de un grupo especial del gobierno estadounidense para investigar sucesos fuera de lo común, en el cual se integra Peter Bishop (Joshua Jackson) y el padre de este, Walter Bishop (John Noble), uno de los primeros en experimentar la ciencia límite. A ellos se les unen notables personajes como uno de mis favoritos Astrid Farnsworth, Charlie Francis o el agente Broyles.

Ahora ya vamos por la tercera temporada, cada capitulo es increíblemente adictivo, somos muchos los que semana tras semana esperamos con creciente fervor a que emitan los episodios.
Bien, desde hace un mes rondan rumores sobre la cancelación de esta grandiosa serie, pues la Fox la ha pasado a la noche de los viernes, cuando estaba siendo emitida los jueves, una de las mejores noches de audiencia. Leyendo artículos de aquí y allá, con dispares opiniones solo me queda rezar. Fox dice que no la cancela, que es una buena serie y que si sigue con el mismo rumbo habrá más temporadas. Pero...¿por qué nos hace espera hasta el 2 de diciembre? Es cierto, hasta ese día no habrá otro capitulo de "Fringe", cosa fatal para mí, que espero ansiosa el viernes para poder verla. Yo espero que sea por dar más emoción y tener a la gente a la espera y ver en realidad cuantos la siguen y así quitarse un problema de encima.

Audiencias...puede que las televisivas no estén muy altas, pero ¿los que vemos la serie vía Internet? somos muchos los que no podemos verla por otro medio que no sea Internet, ahí deberían ver la audiencia que sigue a la serie en muchos países.

Sin más mi esperanza a que no se hagan verdad esos rumores, con la ilusión de poder ver una gran temporada tras otra.

lunes, 15 de noviembre de 2010

Tonterías

¿Que importa que sea blanco, negro o morado?
Que sea ondulado o rugoso, pequeño, grande, amarillo, azul..
Uno es como es y no importa nada más.
Quisiera poder ser capaz de decirlo sin trabas y sin ataduras que me electrifiquen la lengua cada vez que pronuncio esas palabras tan dulces y tan dolorosas a la vez.
Equivocarme...claro que puedo equivocarme, una y mil veces, pero el valor de intentar hacer algo sin saber su final es de héroes.
¿Que hizo Ulises? ¿Renegó de todo cuanto conocía y amaba por no atreverse a cruzar el mar? No, el luchó contra viento y marea para alcanzar su corazón.
Yo no peleé nunca, me dejé llevar por el vaivén de las olas que golpean la ventana de mi pecho. Pero ahora tengo motivos para defenderme, para poder vivir cada día con una ilusión renovada.
Me importa un comino asado si tiene cinco o seis patas, cangrejo, langosta o calamar.

Dejémonos de tonterías

jueves, 28 de octubre de 2010

La primavera

¿Cuantas veces en soledad lloramos por no saber ser queridos?
Cuando menos te lo esperas, se abre una ventanita, que te dice ¡salta! y verás lo que te espera fuera.
Puedes llevarte el leñazo del siglo, o simplemente, aterrizar entre almohadas de pluma.
Nunca sabes donde puede estar ese colchón que te relaja tanto después de un horroroso día.
Donde está ese saber que no estás sola, aunque estés rodeada de gente, la sensación de algo más que puedes llegar a tener si te atreves a tirarte por la ventana.
Una desvaría a más no poder cuando tiene cosas en la cabeza que no sabe como decirlas sin parecer infantil o inmadura, porque cuando las palabras equivocadas salen no hay vuelta atrás.

En mi vida pocas veces he saltado por la ventana, unas veces me encontré cosas no deseadas, pero en otras he encontrado la primavera.

Estaba a la vuelta de la esquina


jueves, 2 de septiembre de 2010

Decisión

Andaba perdida en un mar de inseguridades
aceptando lo que me venía sin protestar o buscar algo mejor
pero cuando llevas un tiempo en esa situación
te das cuenta de que no es suficiente.

Hay gente que se contenta con lo que tiene
incluso te dicen que es lo mejor que pueden conseguir
y que con el tiempo les vendrá algo mejor.
Yo les digo, no te llegara algo mejor si no lo buscas
si te consuelas con la miga del pan en vez de comerte un bocadillo.

Si te crees que las cosas caen del cielo como por arte de magia
puedes pasarte la vida esperando a que llueva.

Yo ya me cansé de creerlo
lucharé por tener lo que merezco y deseo
sacrificando determinados aspectos de mi vida que no son necesarios,
conservando otros en una cámara blindada.

Y poco a poco, porque no lo conseguiré en un día,
pues así no se logran los sueños, de un día para otro
solo con esfuerzo y determinación.

El ejemplo esta en mi casa
una persona que sacrifico su tiempo libre
por conseguir tener el trabajo que quiere
la vida que quiere
y lo va a conseguir.


Para ti, porque yo no tengo tu voluntad, pero intentaré tenerla.

martes, 31 de agosto de 2010

Trilogía "el viento en llamas" de William Nicholson

"El viento en llamas" es una trilogía que narra como la familia Hath, Hanno, Ira, los mellizos y protagonistas de los libros Bowman y Kestrel, y por último la hermana pequeña Pinto, guían a su pueblo a la libertad.

El primer volumen "El silbador del viento" trata sobre el despertar parcial del pueblo manth de su disciplina austera y clasista, a manos de los mellizos y un amigo, Mumpo, que parten del pueblo de Aramanth para buscar la voz el silbador del viento, el símbolo de lo que era antes la cuidad.

El segundo libro "Siervos del maestro" cuenta como la cuidad es saqueada y la gente convertida en esclavos, a excepción de Kestrel, que logra pasar inadvertida. En su recorrido para salvar a su gente se encuentra con una excepcional aliada que la ayudara sin saberlo. Bowman en cambio sentirá el dolor de ser esclavizado, aunque encontrarse frente a frente con el Maestro le hará cambiar su perspectiva de la vida con la ayuda de Bruma, un gato que ansía poder volar.

El tercer libro "El son del viento" nos presenta el final del camino, en el cual se tendrán que tomar decisiones dolorosas, afrontar perdidas irremediables, pero también, la alegría de encontrar el camino al hogar.


La verdad, me encantó esta trilogía, que no es muy famosa pero para mi es una de mis favoritas, te traslada al mundo de Kestrel y Bowman por completo, casi saboreando incluso las nueces de barro :)

domingo, 22 de agosto de 2010

Mitad

lo hice, con miedo al principio pero segura después.
y al acabar me di cuenta.

lo que necesitaba no era un baile perdido en el tiempo,
si no un continuo roce con pétalos de rosa,
cenas increíbles bajo la luz de las estrellas,
a base de de galletas saladas y una cocacola
sorpresas planificadas de paseos por la playa desierta
noches con risas y lagrimas viendo las peores películas de la historia
abrazos inesperados pero siempre correspondidos
fotos inmemoriales, rabietas, reconciliaciones

olvidando todo eso, un baile perdido en el tiempo no siempre esta mal